maandag 25 september 2017

Review: Frozen Planet ... 1969 - From The Centre Of A Parallel Universe (Pepper Shaker Records, 2017) (Spacerock / Progressieve Rock)

De Australische band Frozen Planet....1969, waarvan de leden uit Sydney en Canberra komen, werd begin 2012 tijdens een jam sessie opgericht door Paul Attard - sologitaar, Frank Attard - drums en Lachlan Paine - basgitaar.
Paul en Frank uit Sydney spelen tevens in de band Mother Mars en Lachlan in Looking Glass.
De opnamen van de jam sessie vonden plaats in de Frank Street Studio van Pepper Shaker Records, maar het zou nog een jaar duren, voordat er nummers van die opnamen werden gemixt en uitgebracht.
Het trio besloot een album uit te brengen met een naam, die op een filmsoundtrack leek, waarna er werd gekozen voor "Frozen Planet...1969" en tevens werd dat de bandnaam.
In 2014 trad de band voor het eerst live op en ook rond die tijd nam Frozen Planet...1969 een nieuwe jam sessie op, waar hun volgende 2 uitgaven van werden gemaakt.
Het debuut album "Frozen Planet....1969" verscheen in 2013 via Pepper Shaker Records op vinyl en als MP3 en werd in 2014 gevolgd door "Lost Traveller Chronicles Volume One" (Pepper Shaker Records), dat als 10" mini album uitgebracht werd, waarna de CD "Lost Travellers Chronicles Volume 2" (Pepper Shaker Records) in 2015 op de markt kwam.
Het album "Electric Smokehouse", dat 11 januari 2017 via mail-order van Shiny Beast in Europa werd uitgebracht, is zowel op zwart als op gemixt paars doorzichtig vinyl in een klaphoes op het Headspin Records label verschenen en tevens in een beperkte oplage op LP en op CD via Pepper Shaker Records.
Ook hun album "From The Centre Of A Parallel Universe" verscheen zowel op LP, via Headspin op zwart en in een beperkte oplage op oranje vinyl, als op CD via Pepper Shaker Records.

Het album bevat 5 nummers, waarvan "Signals (Channeling ..)" het eerste is en daarin hoor ik de band ruimtelijke geluiden produceren, waarna de muziek los barst in "Celestial Gambler" en ik een schitterend heftig klinkend stuk progressieve rock voorgeschoteld krijg, dat in een hoog tempo gespeeld wordt en tot op 2/3 van het nummer swingt als een trein, waarna de band het roer omgooit en het nummer in een rustig tempo uit speelt. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Through Hell's Kaleidoscope, Parts I & II" te horen, waarin Frozen Planet ... 1969 me een geweldige mix van spacerock en progressieve rock voor zet, die tot halverwege in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna het ritme en tempo verandert en de band tijdelijk experimenteel verder gaat, om na
korte tijd weer over te schakelen en het tempo weer opvoert en er ruimtelijke geluiden aan de muziek toegevoegd worden.
Dan hoor ik "The Lady And The Archer", een heerlijk, vrij rustig, klinkende rock song met een aangenaam licht hypnotiserend terug kerend ritme, waarna het laatste nummer, "Ancient Wings Taking Flight", volgt en de band me, na een snel begin, een experimenteel stuk muziek voorschotelt, dat halverwege verandert en ik een fantastisch rustig rock nummer te horen krijg, dat progressieve blues invloeden bevat.

"From The Centre Of A Parallel Universe" van Frozen Planet ... 1969 is een uitstekende plaat, die lekkere muziek bevat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder die van porgressieve rock en spcerock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Vespero - Azmari (Golden Pavillion Records, 2017) (Progressieve Rock / Progressieve Jazz / Dance)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee.
De opnamen die daarvan zijn gemaakt, zijn na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat.
Vladimr is ook nog in een nummer te horen op het album "Fitful Slumber Until 5 A.M.", waarop verder Alexey Esin - dwarsfluit en zhaleyka, Pavel Alekseev - tenor saxofoon en Alexander Taranenko - accordeon als gastmuzikanten mee spelen.
Op het zevende studio album, "Lique Mekwas", speelt Vespero voor het eerst in een zesmans formatie en bestaat hierop uit: Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexander Timakov - drums en percussie, Arkady Fedotov - basgitaar en synthesizer, Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektrische piano, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer en Vitaly Borodin - viool en tevens speelt Pavel Alekseev als gastmuzikant mee op tenor saxofoon.
Het album "Lique Mekwas", dat 24 maart 2016 door het R.A.I.G. Records label op CD en als digitale download is uitgebracht, is het eerste deel van Vespero's "Abyssinian Tales Dilogy" en bevat 7 nummers.
Op 12 oktober 2016 verscheen er een nieuw live album van de band, getiteld "Azmari: Abyssanian Liventure" en dit werd 15 mei 2015 in The Union Of Theartre Artists te Astrakhan in dezelfde bezetting als op het album "Lique Mekwas" opgenomen.
Het album bevat 8 nummers, waarvan er 1 nog niet eerder werd uitgebracht en de andere 7 van hun albums "By The Waters Of Tomorrow” (R.A.I.G., 2010), “Droga” (R.A.I.G., 2013) en "Lique Mekwas" (R.A.I.G., 2016) komt.
Het album "Azmari", dat 20 september 2017 verscheen, is in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op zwart vinyl en 100 stuks op green.wit gespetterd vinyl uitgebracht door het Golden Pavillion Records label.
Op deze uitgave staan 2 nummers van het album "Azmari: Abyssanian Liventure" dat 12 oktober 2016 uit kwam, plus 3 nummers, die nog niet eerder werden uitgebracht en op verschillende plaatsen live werden opgenomen.

"Azmari" start op kant A met "The Course Of Abagaz", waarin ik de band een fantastisch stuk muziek hoor spelen, dat rustig en ruimtelijk begint, om na enkele minuten over te gaan in een mix van progressieve rock, dance, folk, jazz en Afrikaanse ritmes, die een zeer swingend dansbaar ritme bevat, waarbij stil zitten geen optie is.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Halverwege, het iets meer dan 17 minuten durende nummer, verandert het tempo opnieuw en krijgt de rustige muziek lichte invloeden uit de reggae en jazz, die tegen het eind van het nummer weer versneld en naar een climax wordt gebracht.
Dan zet Vespero me "Abyssinian Ground" voor en daarin laat de band me genieten van een heerlijke mix van dance, progressieve jazz en progressieve rock, die een hoog tempo heeft en hier en daar lichtelijke invloeden van de zigeuner jazz bevat.
Kant B begint met "Isidor's Dance" en daarin krijg ik opnieuw een zeer swingend nummer voorgeschoteld, waarin de band de mix progressieve jazz, dance en rock
maakt, die in een vrij hoog tempo mijn gehoorgang in gespeeld wordt, een enkele keer onderbroken door een tempowisseling, om tegen het eined over te gaan in een stuk experimentele jazzrock.
Daarna hoor ik de band "Ras Dashen" spelen, een nummer dat in een andere uitvoering op het album "Lique Mekwas" staat en hierin start de muziek in een vrij rustig tempo, dat halverwege sneller wordt en tevens van ritme verandert en ik een Oosters aandoend stuk muziek te horen krijg, waarin ook dance, jazz en spacerock invloeden in zitten en dat swingt als een trein.
In het laatste nummer van de LP schotelt Vespero me "Sever" voor, dat ik van "Liventure #19" ken en ook in dit nummer laat de band me weer genieten van hun verrukelijke muziek, die in dit nummer een hypnotiserende mix is van progressieve rock en een repeterend bas ritme, waarmee de band me het hele nummer in een lichte trance brengt.

"Azmari" van Vespero bevat 5 geweldige swingende nummers, die technisch van hoogstaande kwaliteit zijn en ik kan dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van dance, spacerock, progressieve jazz en progressieve rock.Verplichte kost!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Zone Six - Zone Six (Sulatron Records, 2017) (Spacerock / Krautrock / Psychedelische Rock)

De Duitse band Zone Six werd in 1997 door multi-instrumentalist Dave Schmidt - basgitaar, synthesizer en mellotron en Hans-Peter Ringholz - sologitaar opgericht, die samen met Claus Bühler - drums en keyboards en Jodi Barry - zang de band vormde.
In deze samenstelling verscheen in 1998 hun debuut CD "Zone Six" via het Early Birds Records label, waarna de band in een nieuwe formatie, in 2003, hun tweede CD "Any Noise is Intended” werd uitgebracht via het Sunhair Records label en behalve uit: Dave, Hans-Peter en Claus, bestond uit: Rustry Viltz - keyboards en Martin Schorn - synthesizer.
In 2004 verscheen, via hetzelfde label de CD “Psychedelic Scripture” in een beperkte oplage van 500 stuks, gevolgd in 2005 door de CD/2LP “Live Wired 2004”, die door Nasoni Records verscheen, waarbij de vinyl uitgave een beperkte oplage had van 500 stuks, waarvan 400 op zwart en 100 op gekleurd vinyl en de band opnieuw in een ander bezetting te horen was; Dave - basgitaar, Martin - synthesizer, Julius-K - sologitaar en Walt Jahn (DJ Shiva) - drums en djembé.
Vervolgens verschenen de CD-R "live at Burg Herzberg festival 2006" (beperkte oplage van 100 stuks hand genummerd) in 2007 via Sulatron Records, de CD “10 Years of Aural Psychedelic Journeys - Rare & Unreleased” via Sulatron Records (alle muzikanten van de eerste 10 jaar plus Ben Coydog - lap-steel gitaar), de gelimiteerde CD-R (100 stuks) "live at Yellowstock 2011", waarin de band in een nieuwe bezetting optrad (Dave - sologitaar, Martin - synthesizer, Paul Pott - basgitaar, Komet Lulu - fuzzbasgitaar en Alex - drums), 2 uitgaven van de CD-R (beide beperkt tot een oplage van 100 stuks) "Live At Sulatron Label Night, Fulda, 2011" met weer een andere bezetting (Dave, Martin, Komet Lulu en Paul plus Rainer Neeff - sologitaar).
Daarna volgden de CD/LP "A Split Thing" (Vespero and Zone Six) op het Transubstans Records label, waarbij de LP uitgave een beperkte oplage van 300 stuks had en Zone Six met 1 nummer op het album staat en de LP "Alien Rocket Flight 2 festival 2011" (gelimiteerd tot 500 stuks), dat via het Kerntonschall Records label verscheen, met daarop 1 nummer van Zone Six (Dave, Komet Lulu en Rainer).
Vermeldenswaardig is ook, dat de band in 1998 optrad met Hawkwind leden Nik Turner - saxofoon en dwarsfluit en Huw Lloyd-Langton - sologitaar en tevens met Abdul - drums, Jens - saxofoon, Bime - zang en Michaela - zang en onder andere te zien was op Burg Herzberg open-air, Yellowstock (Geel, België) en op de Hawkfanmeeting.
De band kwam, na 11 Jaar geen studio album te hebben gemaakt, in 2015 terug met hun CD "Love Monster" en speelt in een nieuwe bezetting, waarbij de band bestaat uit: Dave Schmidt (ook wel bekend als Sula Bassana) - drums en keyboards (voorheen basgitaar), Komet Lulu - basgitaar, Rainer Neeff - sologitaar en Martin Schorn (ook wel bekend als Modulfix) - synthesizer.
Op het album "Forever Hugo", dat live in de "Graf Hugo" te Feldkirch, Oostenrijk, is opgenomen bestaat de band in dezelfde bezetting als op "Love Monster", echter zonder Martin Schorn.
Het album, waarop slechts 2 nummers staan, verscheen 28 april 2017 in een beperkte oplage van 500 stuks op bespetterd vinyl via het Deep Distance Recordings label.
In 1997 verscheen er, in een zeer beperkte oplage, een cassette van het eerste officiële CD album uit 1998, zonder de zang en deze wordt op 6 oktober 2017 in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram groen vinyl en tevens op zwart vinyl en op CD her uitgebracht.
Vermeldenswaardig is nog, dat de 2 lange nummers in één nacht in de oefenruimte van de band The Butlers werden opgenomen en in 3-4 dagen door Dave werden gemixt in zijn thuis studio, terwijl de eerste uitgave van de CD, uit 1998, 13 afzonderlijke nummers bevat.

De plaat bevat slechts 2 nummers, waarvan "Side A" het eerste is en daarin neemt de band me mee in een iets meer dan 27 minuten durende ruimtelijke trip, die diverse tempowisselingen heeft en uiterst hypnotiserend is, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt.(luister naar een gedeelte van deze kant via de youtube link onder de recensie)
Op "Side B", die bijna 25 minuten duurt, laat Zone Six me genieten van een mix van spacerock en reggae, die op 1/3 van het nummer verandert en ik een heerlijk stukje hypnotiserende krautrock voorgeschoteld krijg en opnieuw in een lichte trance kom, waarna het ritme opnieuw verandert en de band bijna tot het einde verder gaat met het spelen van een lekker stuk psychedelische muziek, dat experimentele invloeden bevat, om de laatste minuut te eindigen met een kort stukje country.

"Zone Six" van Zone Six is een fantastische plaat, waarmee de band me van begin tot eind in de ban van hun muziek heeft gehouden, dus die ik elke liefhebber van zowel spacerock, krautrock en psychedelische rock ten zeerste kan aanraden, oftewel: Verplichte kost!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Öresund Space Collective - Hallucinations Inside The Oracle (Space Rock Productions, 2017) (Spacerock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde en tegenwoordig in Portugal woont.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer, waarbij vermeldenswaardig is, dat de band al meer dan 25 officiële albums heeft uitgebracht.
Op het album "Hallucinations Inside The Oracle", dat in november 2016 in de Black Tornado Studio te Kopenhagen, Denemarken, werd opgenomen,  bestaat de band uit: Hasse - basgitaar, talking drum en doun doums; Tim - drums; Jonathan - sologitaar, viool, lap steel gitaar, farfisa en theremin; Dr.Space - analoge synthesizers en bas synthesizer dron; KG analoge synthesizer en sitar; Magnus - sologitaar en Jari - basgitaar.
Het album wordt zowel als 2LP en als CD in een beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht, waarbij er van de 2LP 300 stuks op 180 gram licht blauw vinyl (kant A/B) en mint vinyl (kant C/D) worden geperst en 200 stuks op 180 gram zwart vinyl (kant A/B en C/D), terwijl de LP's voorzien zijn van een klaphoes, 4 inlegvellen hebben en met de hand genummerd zijn en de CD in een 4 delig uitklapbare hoes zit.

Het album, dat slechts 4 nummers (de CD 3) bevat, start met "Reflections In The Mind's Eye", een bijna 20 minuten durend Oosters klinkend nummer, waarin de sitar, doun doums en viool de belangrijkste rollen spelen en de schitterende muziek een gemixt wordt met progressieve rock en spacerock. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Kant B bestaat uit "ESP (Extreme Spacial Perspective)" en daarin start de band met een geweldig stuk hypnotiserende krautrock, dat swingt as een trein, maar op ongeveer 1/3 van het nummer van tempo en ritme verandert en ik een eentonig ritme voorgezet krijg, dat met viool klanken en subtiele synthesizer geluiden gemixt wordt, waardoor de muziek hypnotiserend blijft, om verder in het nummer steeds meer spacerock invloeden te krijgen, waarna het over gaat in een heerlijk stuk progressieve spacerock.
Dan volgt op de 2LP kant C, waarin "The Oracle / Pt 1" te horen is en op de CD is deze gecombineert met "The Oracle / Pt 2" van kant D, zodat het nummer uit éen geheel bestaat en iets meer dan 40 minuten duurt.
Net als het eerste nummer spelen de sitar en viool een belangrijke rol in dit Oosters klinkende nummer, dat vergezeld gaat van synthesizer drones, waarna de muziek na een 7 tal minuten van ritme verandert en de muziek meer snelheid krijgt, waardoor ik in mijn geestesoog de dervishen al zie draaien.
Na enkele minuten wordt het tempo rustiger en krijgt de muziek meer invloeden van spacerock, die langzaam verder uitgebouwd wordt, om vervolgens experimenteel te worden, waarmee de band de muziek weer een heel andere wending geeft, om me in het laatste stukvan het nummer een prgressief stuk rock voor te schotelen.

"Hallucinations Inside The Oracle" van Öresund Space Collective is een geweldig album, dat ik elke liefhebber van spacerock, progressieve rock en Oosterse muziek kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Mordecai Smyth - The Mayor Of Toytown Is Dead (Mega Dodo Records, 2017) (Psychedelische Pop)

Mordecai Smyth uit Reading, Engeland, maakte in 2011 het nummer "Big Hit" en bracht dit via een download uit, waarna dit nummer tegelijk op de gelimiteerde LP "Sticky Tape & Rust" verscheen, die in een oplage van 250 stuks op 180 gram rood vinyl geperst werd en vergezeld ging van ansichtkaarten en een gratis download.
Daarna bracht hij in 2013 de gelimiteerde 7" paars bespetterde single "Georgina Jones" uit in een oplage van 250 stuks en tegelijk verscheen de 7" EP "Dial M For Mordecai", die, eveneens in een oplage van 250 stuks, op oranje vinyl verscheen, waarbij via een download CD een extra nummer te beluisteren is (beiden verschenen via Mega Dodo Records).
Ook bracht hij, in 2014, samen met Icarus Peel de gelimiteerde 10" vinyl LP "Barnburner" uit, waarbij elk van de twee artiesten 3 nummers speelt, terwijl de LP op blauw vinyl in een oplage van 250 stuks geperst werd, waarvan de eerste 100 vergezeld gingen van een A3 kleuren poster + sticker.
Zijn nieuwe album "The Mayor Of Toytown Is Dead" verschijnt eind september 2017 in een beperkte oplage van 250 stuks op 180 gram vinyl in een klaphoes, waarvan het artwork door Martin Simmonds is gedaan en bevat een download kaart, terwijl de eerste 100 exemplaren van de LP vergezeld gaan van een A3 poster plus Georgina Jones' 7" vinyl single en "Dial M For Mordecai" 7" EP op oranje vinyl.
De muzikanten, die op dit albummeespelen zijn: Tabitha Smyth - klarinet, bas klarinet, alt saxofoon,  en achtergrond zang (1 nummer), Icarus Peel - basgitaar, speciale feedback gitaar en achtergrond zang (1 nummer), Dave Lambert - sologitaar (gitaar solo's in 2 nummers), Darren Medland - akoestische gitaar (1 nummer), Catherne Earnshaw - zang (1 nummer), Deborah Pike - zang (1 nummer), Michael B. Creech - drums en percussie (6 nummers), Martin Simmonds - drums (1 nummer), Giampiero "GP" Nassi - drums (1 nummer), Diane Prince - trombone (1 nummer), Sarah Rhiannon Parkes Bowen - dwarsfluit (1 nummer) en Crystal Jacqueline - achtergrond zang (1 nummer), terwijl Mordecai zelf de sologitaar, mellotron, keyboards en zang voor zijn rekening neemt.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Billywitch", waarin ik een heerlijke psychedelische pop song voorgezet krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The River Of Sleep", een schitterende progressieve pop song, die enkele tempowisselingen heeft.
Dan hoor ik "Far From The Crowd", een fantastische melodische pop song met een aanstekelijk ritme en zang van Catherine Earnshaw, waarna "Heading Back West" volgt en Mordecai me een lekker in het gehoor klinkende pop song voorschotelt, waar lichte country invloeden in zitten.
In "Golf Girl" krijg ik een uitstekende, vrolijk klinkende, pop song te horen met tweestemmige zang en in "A Knife And A Key" laat Mordecai me genieten van een afwisselende pop song, die klassieke Spaanse invloeden heeft, waarbij het "Olé" gevoel hoog is.
Daarna volgt "Happy" en daarin klinkt de muziek inderdaad erg happy en aanstekelijk, waardoor ik de neiging krijg met Denorah Pike mee te gaan zingen, die de tekst van het nummer schreef en de zang voor haar rekening neemt.
Vervolgens hoor ik "Stay With The Pulse", waarin de muziek rustig start en ik een licht psychedelisch instrumentaal nummer voorgezet krijg, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om door "Dissent Into Chaos" gevolgd te worden.
Hierin speelt Mordecai een dansbare melodische pop song, die invloeden uit de jaren 80 muziek heeft en een licht progressief psychedelisch karakter bevat.

"The Mayor Of Toytown Is Dead" van Mordecai Smyth bevat 9 uitstekende pop songs, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van de betere (psychedelische) pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 18 september 2017

Review: Uffe Lorenzen - Flippertøs (Bad Afro Records, 2017) (Pop)

Uffe Lorenzen, alias Lorenzo Woodrose uit Kopenhagen, Denemarken, is de frontman van Baby Woodrose en Spids Nøgenhat en vanaf heden zal hij onder zijn eigen naam zijn muziek opnemen en uitvoeren, waarbij hij zijn teksten alleen nog maar in het Deens zal zingen.
De nummers voor zijn komende solo album "Galmandsvaerk", dat 10 november 2017 zowel als LP, CD en digitaal via het Bad Afro Records label verschijnt, nam hij op gedurende zijn verblijf op het eiland Gomera, dat bij de kust van Marokko ligt.
Het album, dat de opvolger is van zijn debuut album "Blows Your Mind!" uit 2001 (Bad Afro Records) en deze is 8 september 2017 vooraf gegaan door de single "Flippertøs”, die digitaal werd uitgebracht.

In "Flippertøs” brengt Uffe een mooie rustige aangename pop song ten gehore, waarin de muziek een mix is van pop en folk en me aan de muziek van Spids Nøgenhat doet denken.

"Flippertøs" van Uffe Lorenzen is een uitstekende single, waarvan ik liefhebbers van de betere pop kan aanraden, deze eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Gudars Skymning - V (Transubstans Records, 2017) (Hardrock)

Gudars Skymning is een band uit Lapland, Zweden, die in 2006 werd opgericht en dat zelfde jaar hun demo "Gudars Skymning" op nam.
De bestond toen uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Dennis Ozzian Sjödin - drums, Anders Nord - drums en Tony Östman - basgitaar en in december 2006 kwam Knut Hassel als tweede sologitarist bij de band.
Hun debuut album "Dansa Tillbaks Till Din Grav" werd in 2008 in eigen beheer uitgebracht, maar hun tweede album, "Mörka Vatten", uit 2010, verscheen zowel op LP als op CD via het Italiaanse Black Widow / Bloodrock Records label.
Begin december 2012 ging de band, die toen nog maar uit Kenny, Knut en Anders bestond, naar Stockholm, om hun derde plaat, "Höj Era Glas", op te nemen,met daar op 10 nummers, waarbij Kenny zowel als solo- als de basgitarist speelt en deze is in november 2013 door het Transubstans label uitgebracht.
De band, die sterk beïnvloed is door de hardrock uit de jaren 60 en 70, blues, traditionele Zweedse folk en progrock, bestaat anno 2013 uit: Kenny, Knut, Dennis en Magnus Hasselstam - basgitaar en zingt hun teksten in het Zweeds.
Op hun album "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" uit 2016, dat door het Transubstans label uitgebracht werd, bestaat de band uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Knut Hassel - sologitaar, Magnus Hasselstam - basgitaar en Dennis Ozzian Sjödin - drums en worden de teksten in het Zweeds gezongen.
Ook op het album "V", dat in slechts 2 dagen live in de studio werd opgenomen, zingt de band in het Zweeds.

Het eerste nummer van het album, dat 9 september 2017 verscheen, heet "Orloks Boning" en daarin hoor ik de band een schitterend melodisch instrumentaal rock nummer spelen, waarna "Mars Makalös" volgt en de band me een stevige rock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna speelt de band "Rakt Ut I Mörkret (Olycksfågel Part II)", waarin ik een heerlijke afwisselende song te horen krijg, waar tegen het einde een prima  voordracht in te horen is en dit nummer wordt gevolgd door "Egyptologens Gåta", een lekker in het gehoor klinkende hardrock song, die een aanstekelijk ritme heeft.
Dan hoor ik "Allman", een swingende rock song, die enkele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Hjärtats Ödemark", waarin Gudars Skymning een vrij rustige, maar stevige, rock song ten gehore brengt.
In "Vid Vansinnets Berg" krijg ik weer een swingende hardrock song voorgeschoteld, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat en in "Soppan" laat de band me een geweldige rock song horen, die in een rustig tempo start, maar geleidelijk meer snelheid krijgt en naar een climax gespeeld wordt.
Het laatste nummer heet "Angbands Hålor" en daarin zet de band me een schitterende rock song voor, die met prachtige klassiek aandoende gitaar klanken start, waarna de rock muziek wordt ingezet en ik een melodisch stuk muziek te horen krijg, die enkele tempowisselingen bevat en bij tijd en wijle vrij bombastisch klinkt.

"V" van Gudars Skymning is een heerlijke plaat om te beluisteren en ik kan iedere hardrock liefhebber deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl